KÖYÜMÜZÜN TARİHÇESİ:

Köylülerin ifade ettiğine göre; Adaköy önceleri etrafı sularla çevrili bir ada imiş. Köyün bu coğrafi konumu köyün adının ”Adaköy” olmasına teşvik edici bir sebep olmuştur.

Köyün, ilk sakinlerinin  Tunceli, Yozgat, Tokat ile Güney Doğu Anadolu’dan gelip yerleşenler olduğu sanılmaktadır.

Köyümüz 1952 yılına kadar Bartın ilçesi Tilkiler Köyü’ne bağlı iken Çaycuma’nın ilçe olması nedeniyle buraya bağlanmış ve Adaköy adını almıştır.

KÖYÜMÜZÜN EKONOMİK DURUMU:

Köyümüz arazisinin % 50 si orman ve otlak alanları ile % 50’si de tarıma elverişli topraklarla kaplıdır.Tarıma elverişli alanların % 70’i ekilmekte; % 30’u ekilmemektedir. Bu topraklarda en fazla mısır, buğday ve az miktarda ay çiçeği yetiştirilmektedir. Her aile küçük çapta bahçe ve sebze işleri ile uğraşmakta yetiştirdikleri ürünleri kendi tüketimlerinde kullanmaktadır.

Köyümüz 1980 yılından sonra göç vermeye başlamıştır.Göç edenlerin büyük çoğunluğu Avrupa’da, diğerleri ise İstanbul,Bursa, Antalya gibi illerde geçimlerini sağlamaktadır.

Köyümüzde 51 adet traktör, 55 adet otomobil, 14 tane minibüs, 2 tane kamyon bulunmaktadır.

Köyümüzde büyük ve küçük çaplı ahır bulunmakta,buralarda 450’ye yakın kara sığır ve 20 adet manda yetiştirilmektedir.Köyümüzde Yunus AKÇA’ ya ait tavuk üretme çiftliği 2000 yılından itibaren faaliyetini sürdürmektedir.

Köyümüzde Yaşar ILGIN’ a ait bahçe teli örme atölyesi,Şerafettin ILGIN’ a ait Demir Doğrama Atölyesi, Veli Kaya’ya ait bakkal,Satılmış ÇUBUKLU’ya ve Şaban ILGIN’ a ait birer kahvehane bulunmaktadır.

Köyümüzde 60 erkek işsizdir.Kadınlarımızın hepsi ev hanımı;kızlarımız ev kızıdır.Ev ve bahçe işleri ile uğraşmaktadırlar.

Köyümüzde 121 adet telefon abonesi bulunmaktadır.

Köyümüzde 1990 yılından beri bitirilemeyen sağlık ocağı inşaatı mevcuttur.Perşembe Sağlık Ocağı’na bağlı olarak çalışan bir ebe bulunmaktadır. 

KÖYÜMÜZÜN ULAŞIM DURUMU:

Köyümüze Çaycuma-Gemiciler-Yolgeçen - Güzeloğlu   hattı ve Çaycuma-Perşembe hattı üzerinden ulaşım sağlanmaktadır. Perşembe - Adaköy yolu asfalt olmasına rağmen bozuktur.Diğer hat beton asfalt olması ve yakınlığı nedeniyle daha fazla tercih edilmektedir.

Köyde belirli bir minibüs seferi yoktur.Köylülerin ulaşım ihtiyaçları TTK İşçi servisleri ile Öğrenci servisleri tarafından sağlanmaktadır.Perşembe günleri Perşembe’de kurulan pazara ve Cuma günleri Çaycuma’da kurulan pazara minibüs seferleri yapılmaktadır.

Bunların dışında köy halkı genellikle kendi araçlarıyla ulaşımlarını sağlamaktadır.

 KÖYÜMÜZÜN NÜFUSU VE EĞİTİM DURUMU:

Köyümüz toplam 138 hanedir.Köyün merkezi olan Ada Mahallesinde 68,İbadioğlu Mahallesi’nde 59,Bıçakçı Mahallesi’nde 11 hane mevcuttur.

Köyümüz 2000 Yılı Nüfus  Sayımı sonuçlarına göre 800 kişidir.Bunlardan 420’si kadın,380’i erkektir.Seçmen sayısı 400’dür.

Köyümüzde işsizlik yüzünden yaklaşık 100 kişi başka illerde yaşamlarını sürdürmektedir.

Köyümüzün okuma yazma oranı % 90 civarındadır. Köyümüzde İlköğretim Okulu olması nedeniyle liseye devam oranı çevre köylere göre oldukça fazladır.

Yüksek öğrenim görenlerin sayısı azımsanamayacak kadar yüksektir.Devlet birimlerinin çeşitli kademelerinde köyümüzden yetişen insanlar bulunmaktadır.

Köyümüzde Adaköy İlköğretim Okulu Koruma Derneği, Adaköy İlköğretim Okulu Aile Birliği, Merkez Mahallede Köy Kalkındırma ve Cami Güzelleştirme Derneği adı altında çeşitli dernekler faaliyet göstermektedir.

Köyümüzün İki mahallesinde de camii ve imamı vardır. Köyde önceki yıllarda biçki-dikiş ve halıcılık kursları açılmıştır.

KÖYÜMÜZÜN GENEL DURUMU :

Köy Akça, Tutkun, Akkaya, Çubuklu, Albayoğlu, Katırcı, Bıçak, Bıçakçı ve Ilgın ailelerinden oluşmuştur.Köyümüz  üç mahalleden oluşmuştur: Ada Mahallesi, İbadi Mahallesi ve Bıçakçı Mahallesi’dir.Köyün merkezi Ada Mahallesidir.

Köyümüz az eğimli bir  ova üzerine kurulmuş ve doğusundan ve kuzey kısmından akan “Değirmen Deresi” ile güneyinden ve batısından akan “Göveç Deresi”  ile çevrilidir. Zaman zaman tarım arazileri sel taşkınlarına maruz kalmakta; ekili alanlara ve ulaşıma zarar vermektedir. Zaman zaman bu derelerde hobi amaçlı olarak balık tutulmaktadır.

Köyümüzde büyük çapta dağ yoktur.Köy çevresinde bulunan ormanlık alanlar Tepecik Ormanı, Koca Orman, Kamışlar Ormanı, Almalar Yanı Ormanı, Koca Tarla Ormanı ve Evsürük Ormanı olarak adlandırılmıştır.

Köy çevresinde mağara, sığınak, mesire yeri ile turizm alanında değerlendirilebilecek bir öğe bulunmamaktadır.

Köyümüzde içme suyu genellikle kuyulardan karşılanmaktadır.2003 yılında Çaycuma su şebekesine bağlanılmış ve kullanılmaya başlanmıştır.

GELENEK VE GÖRENEKLER:

Kız İsteme ve Nişan Adetleri:

Köylerde erken evlendirme yaygındır.Gelin ne kadar güçlü kuvvetli olursa çıkaracağı iş de o denli verimli olur yaklaşımı yaygındır.Askerden gelen delikanlı,evlenmek için yaşlı sayılır.Buna karşılık kızların yaşlı veya dul olması önemli değildir.

Köyde kız istemeye oğlan babası veya vekili,yanına hatırı sayılan kişilerden alarak gider.Kız tarafı uygun görürse gelenlere söz mendili verilir,takı günü çeşitli eğlenceler yapılır.Kız tarafı takıya gidenlere havlu,mendil ya da çorap hediye eder.Takı kız evinde olur.Oğlan tarafı bir tepsi baklava getirir.Beraberinde kıza nişan elbisesi getirilir.Kız bu elbiseyi düğüne kadar giymez.Takı gecesi kız evine gelenlere yemek verilir,oyunlar oynanır,nişan şerbeti içilir.Kız,gelenlerin elini öper.

Kına ve Düğün Adetleri:

Kız evine götürülen kına ekmeğinde kına,yemiş,çerez,kızın giysileri,anne-baba ve en yakınlarına hediyeler bulunur.Hazırlanan bu eşyalar büyük-küçük bohçalar halinde hazırlanır,tepsilere yerleştirilir.Tepsileri çocuklar başlarının üzerinde taşırlar.Tepsiyi getirene bahşiş veya mendil verilir.Sonra kızın çeyizi alınır.Yaşlılar kızın sandıklarının ve denklerinin üstünde oturarak bahşiş alırlar.Eskiden kız eşyası öküz arabasıyla giderdi.Öküzün başına mendil bağlanır ve çeyiz kafilesine “SEYSAN” adı verilirdi.Çarşambadan sonra kız evi oğlan evine eşyayı düzmeye gelir.Ev düzülür,yemek yenir ve eğlence yapılır.Cumartesi akşamı kınaya çağrı yapılır,kına evi bir ev altı olur.Erkekler kapı aralarından,damlardan gizlice kınayı seyrederlerdi.Yaşlı hanımlar bazı gençlere elbise giydirerek gizlice kınaya alırlar,onların kız beğenmesini sağlarlardı.Gelin giderken onunla beraber baklava,tavuk,börek giderdi.Gelin oğlan evine getirilince kendi odalarına alınır,bu arada damat görümlük takar.Takı damadın zenginliğine göre değişir.Bu arada geline verilen şerbete kaynana tükürür.O zaman gelin kaynanasını sevip sayarmış.Sonra gelin evde kalır,damat arkadaşlarıyla gider.Damat gece eve “ÖTME BÜLBÜL”ile arkadaşları tarafından yumruklanarak getirilir.Düğünün ertesi günü “DUVAK” yapılır.Gelinin bütün çeyizleri asılarak evde oyun yapılır.Gelin duvak boyunca ayakta durur ve gelenlerin (büyük-küçük) hepsinin elini öper.